Lara Taveirne (1983) studeerde af in de Germaanse Talen met een thesis over liefdesverdriet. Jarenlang werkte ze als theaterregisseur. Pas in 2014 durfde ze voor haar grote liefde te kiezen: literatuur. Voor haar debuutroman 'De kinderen van Calais' (2014) kreeg ze de debuutprijs.
Tijdens lezingen geeft Lara ons toegang tot haar schrijvende hoofd. Hoe is de liefde voor het geschreven woord ontstaan. Welke rol spelen boeken en verhalen in haar leven. De rode draad in haar vertelling is het verhaal van haar broer Wolf en de impact van zijn dood op haar literaire werk.
Lara groeide op in een bruisend gezin met vijf kinderen. De jongste, Wolf, verdwijnt op zijn achttiende. Een halfjaar later wordt zijn levenloze lichaam gevonden in een bos in Lapland. Onder zijn kleren vinden de speurders zijn dagboek, het verslag van zijn laatste reis naar het noorderlicht.
Lara blikt terug op haar jeugd in een warm nest, de woelige maanden van Wolfs verdwijning en de nog woeligere jaren na zijn dood. In dat verhaal probeert ze haar rol te vinden, als schrijver en als zus. Zo maakt ze haar eigen reis, een zwerftocht van rouw, niet op zoek naar verklaringen, maar naar lichtpuntjes in de duisternis.
Wat Lara en Wolf gemeen hebben, dat is dat ze zich altijd blind laten leiden door verbeelding en de drang om verhalen te vertellen.
De thema’s zijn zwaar -het gaat over trauma, liefdesverdriet, zelfdoding- maar Lara brengt het met een bepaalde lichtheid die het behapbaar houdt.
Tussendoor leest Lara uiteraard passages voor uit haar werk.
Uitgelichte titels
Wolf
De kinderen van Calais
Meisjes van krijt
Bron : Auteurslezingen
